PORTRETTEN

Marieke van der Zeijden (37)

'Veel vrijwilligers verwachten een hoger knuffelgehalte'

December: de maand van de os en de ezel en véél dieren op ons bord. Daarom als Vrijwilliger van de Maand Marieke van der Zeijden, actief voor de Dierenbescherming. 'Onze omgang met dieren deugt niet.'

Flexibel, creatief en veelzijdig
'Van huis uit ben ik secretaresse, ik heb Schoevers gedaan. Via een eerdere relatie ben ik in het wintersport-toerisme gerold en samen zijn we gastheer en gastvrouw geweest in een chalet in Oostenrijk. Dat paste erg goed bij me: hard en veelzijdig werken en veel improviseren. Uiteindelijk hebben we jarenlang een hotelletje in een skigebied in Frankrijk geëxploiteerd. Heerlijk werk: ik tapte biertjes en zocht oplossingen voor alle problemen die zich natuurlijk in ruime mate voordeden. In het toerisme moet je wel flexibel en creatief zijn.
Na terugkomst in Nederland heb ik nog wel korte tijd een vaste baan gehad, maar ik ben al snel voor mezelf begonnen. Dat past veel beter bij me. Nu heb ik een eenvrouwsbedrijfje: Veelzeijdig, waarin ik freelance management- en projectondersteuning doe'

Een dunne basis voor een complex werkgebied
'Ik ben het voorbeeld van een veelzijdige duizendpoot die van aanpakken weet. En dat is ook precies wat mijn vrijwilligerswerk bij de Dierenbescherming (afdeling Utrecht/Amersfoort en omstreken) kenmerkt. Toen ik voor mezelf begon, dacht ik: nu heb ik ook tijd om me in te zetten voor de maatschappij. En toen ik een vacature voor bestuurssecretaris zag in het blad van de Dierenbescherming, wist ik meteen dat dát het was. Ik heb dat drie jaar gedaan, uiteraard op vrijwillige basis. Het bestuur bestond uit vier mensen, de afdelingen had rond de 2000 leden. Toen was de afdeling Amersfoort nog niet gefuseerd met de afdeling Utrecht. Een vrij dunne basis voor een complex werkgebied. Het bestuur moest heel veel activiteiten zelf uitvoeren; we hadden gewoon te weinig vrijwilligers en te weinig budget om mensen aan te nemen.'

De zomerpiek in het asiel
'De Dierenbescherming heeft nogal wat taken en die vereisen heel verschillende soorten mensen. Eén ding heeft iedereen, betaald of onbetaald, gemeen: we zijn allemaal gek op dieren en willen ons inzetten voor dierenwelzijn. Maar je snapt dat er heel andere kwaliteiten gevraagd worden voor het beheren en leiden van het asiel (ook dat is een taak van de Dierenbescherming) als voor het schrijven voor het ledenblad en het onderhouden van contacten met de pers. Het draaiend houden van het asiel is erg zwaar. Dat is een arbeidsintensieve en geldverslindende activiteit. Zoals elk asiel hebben we natuurlijk onze zomerpiek, als iedereen collectief zijn honden en katten komt brengen (als ze ze niet zomaar op straat zetten) of opeens allergisch wordt. Dat is een berg werk. Gelukkig wordt het grootste deel van de dieren hier gewoon netjes afgeleverd.'

Er valt weinig te knuffelen
'Bij het asiel werken zeven betaalde krachten en zo'n dertig vrijwilligers. We vangen per jaar vijfhonderd katten en tweehonderd honden op. We hebben geen moeite om vrijwilligers aan te trekken, maar we worden nog wel eens geconfronteerd met onrealistische verwachtingen. Veel vrijwilligers verwachten toch een iets hoger knuffelgehalte bij dit werk. Maar in werkelijkheid heb je daar nauwelijks tijd voor; je bent voornamelijk aan het stront scheppen en hokken boenen. Veel dieren zijn ook lastig benaderbaar, die komen binnen met enorme gedragsproblemen, dus dan blijft er weinig te knuffelen over. Met negen van de tien honden die ons asiel binnenkrijgt, is iets mis. Dat kost handen vol geld, alleen al aan de dierenarts. De gemeente betaalt de eerste twee weken van de opvang - gek genoeg geldt een dier gewoon als een gevonden voorwerp, dat de gemeente twee weken in bewaring moet houden. We hebben voortdurend geldgebrek en het laatste jaar zelfs een enorm financieel gat. We hadden namelijk niesziekte én kattenziekte, dat heeft veel geld gekost.'

Gehoorzame huishond en Kattengedrag
'Een andere taak van de Dierenbescherming is de inspectie van vermoedelijke dierenmishandeling. Lastige klussen zijn dat, vaak in samenwerking met de politie. In ernstige gevallen, waarbij onze overredingskunst niet werkt, moeten we dan opschakelen naar de landelijke Inspectiedienst. Wij hebben namelijk geen wettelijke bevoegdheid of sancties. Een van onze belangrijkste taken is voorlichting en preventie van dierenleed. We geven cursussen 'Gehoorzame huishond' en 'Kattengedrag' (let op het verschil in naam!), vooral om de band tussen eigenaar en huisdier te verbeteren. Daardoor wordt de kans dat de mensen hun huisdier 'wegdoen' kleiner. Vaak gaat het bij de aanschaf al mis: veel mensen hebben geen idee waar ze aan beginnen. Met een beetje inzicht en kennis is heel veel ellende te voorkomen. Onze cursussen zijn laagdrempelig en veel goedkoper dan die in het Martin Gaus-segment.'

Altijd geldgebrek
'Geldgebrek is de rode draad in dit werk. We krijgen geld van het Landelijk Bureau in Den Haag, doen lokaal aan fondsenwerving, we hebben leden en donateurs en we krijgen af en toe een legaat. Maar de kosten van dierverzorging en dierenarts zijn gigantisch! Omdat de Dierenbescherming qua organisatie ingewikkeld in elkaar zit, is het soms lastig uit te leggen, dat we geld nodig hebben. Ook lastig vind ik de relatie tussen betaalde en onbetaalde mensen. Toen ik in het bestuur zat, waren professionele krachten verantwoording schuldig aan ons, onbetaalde bestuursleden met beperkte tijd. En anderzijds: de vrijwillige medewerkers zijn ook gewoon lid en kunnen het bestuur dus wegsturen, als ze dat zouden willen! Toen ik merkte dat ik heel veel bezig was met personeelsmanagement, ben ik gestopt met mijn bestuursfunctie. Nu ben ik weer gewoon duvelstoejager; ik doe alles wat er op mijn pad komt. Ik ben bijvoorbeeld actief binnen het projectteam Nieuwbouw Dierentehuis. Voor dat nieuwe asiel organiseer ik collectes en andere fondsenwerving.

De maatschappij vervlakt
'De Dierenbescherming is bezig te professionaliseren in de ruim negentig lokale afdelingen. Dat betekent ondermeer fusie van afdelingen en bundeling van financiën. Zo zijn wij, Amersfoort, onlangs gefuseerd met Utrecht. Dat heeft ons veel sterker gemaakt, maar ook qua organisatie weer complexer.
Ik zal me blijven inzetten voor dierenwelzijn, dat heb ik van huis uit meegekregen. Dierenwelzijn is ook mensenwelzijn, dat begint hopelijk door te dringen. Daarom strijd ik tegen de bio-industrie én tegen de verwaarlozing van huisdieren. Ik ben niet optimistisch over de richting die we met z'n allen opgaan. De hele maatschappij vervlakt, ook dieren worden dingen om lol aan te beleven, om ze soms daarna af te danken. Dieren, waaronder de meest exotische, staan gewoon op Marktplaats! Mijn persoonlijke ambitie is de bevolking meer bewust te maken van alles wat een dier nodig heeft. Mijn kerstboodschap: spreek elkaar daar ook 's op aan, doe je ogen niet dicht voor de slordige omgang met dieren die je helaas zo vaak tegenkomt!'

Marjan Smeitink

www.dierenbescherming.nl

< Terug naar index