PORTRETTEN

Jan-Willem Sluyters (44)

'Ik vraag me af of mijn zaterdagse geschreeuw tegen acht kleine mennekes en het bijhouden van een website wel volwaardig vrijwilligerswerk is. Volgens mij valt dat in het niet bij mensen die een echt Zinvolle Bijdrage leveren voor hun medemensen.' Aldus vrijwilliger van de maand Jan-Willem Sluyters (44), een van de vele duizenden Nederlanders die sportclubs draaiende houden. En dat is toch echt vrijwilligerswerk, dat in een grote behoefte voorziet.

'Bij vrijwilligerswerk denk ik toch meer aan de grote zaken, aan levensreddende acties, oude mensen helpen en schooltjes bouwen in Afrika. Maar inderdaad: ook ik doe vrijwilligerswerk. Ik onderhoud de website van een voetbalclub en coach op zaterdagen zeven of acht jongetjes en soms een enkel meisje op het voetbalveld. Mijn zoon Julien (8) is een van hen.
Omdat het vooral erg speelse kinderen zijn, gaan de aanwijzingen die ik geef niet veel verder dan "speel over naar een ander", "ga naar voren", "niet voor het eigen goal langs verdedigen", en dat soort dingen.
Ik geef niet te veel aanwijzingen, omdat het anders al snel te veel wordt.
In de loop van het seizoen zie je dat ze, zij het langzaam, warempel beginnen samen te spelen. Het is me niet duidelijk in hoeverre dat door mijn inbreng komt, of door iets anders. Maar ik vind het prachtig.'

Een beetje extra aanmoedigen
'Omdat het hier om de zogenaamde F-jes gaat (de allerjongste beginnende voetballertjes), is het niet reëel om een betaalde kracht aan te stellen voor wat ik doe. Daar heeft de club trouwens ook het geld niet voor. En het niveau is er te laag voor. Een betaalde coach zou ook niet passen bij de sfeer van dit soort wedstrijden: uiteindelijk is het toch de bedoeling dat alle spelers, winnaars en verliezers, met een fijn gevoel weer naar huis gaan. Ik probeer altijd onpartijdig te zijn maar tegelijkertijd probeer ik de wedstrijd aan te voelen. Als het ene team met 5-0 voorstaat - geen ongebruikelijke situatie bij deze kinderen - zal ik het andere team misschien net iets sneller een vrije trap geven. Of ik moedig ze een beetje extra aan. Dat kan natuurlijk niet meer als ze groter worden, maar nu gelukkig nog wel.'

Een oefening in samen leven
'Ik haal er zelf heel veel plezier uit. Ik heb elke week weer zin om naar het voetbalveld te gaan. En als ik zie dat ze echt luisteren, en dat ze soms echt samenspelen, dan geeft me dat een kick. Het is mooi om te zien als zulke jonge mannetjes en vrouwtjes om zich heen kijken en gericht naar elkaar spelen, in plaats van de bal domweg een knal te geven.
Ik vind het belangrijk om leuk te leren voetballen zonder geweld, Het is een spel, dat je binnen de spelregels vol inzet en fanatisme mag doen. Maar ze mogen nooit vergeten dat het een spel is en blijft. Hoe groot de winst of het verlies soms ook is. Als er sprake is van een harde valpartij of ander groot leed, grijp ik die momenten vaak aan om alle spelers nog eens te wijzen op sportiviteit en vriendschappelijkheid. Samen spelen in een team is natuurlijk ook een kleine oefening in samen leven. Daarom is het zaak vooral veel plezier te hebben in het spel. Als ik daar een kleine bijdrage aan kan leven, is dat al mooi.'

Elsa Wagenvoort

Ook actief worden in een sportclub? Meld u aan bij een club in de buurt, uw gemeente of kijk op www.vrijwilligerscentrale.nl

< Terug naar index