EVEN KIJKEN BIJ... Monique ten Hagen

Monique ten Hagen (38), oprichter van Stichting Saraswathi, zet zich in voor weesmeisjes in India:

'Ik voelde me meteen thuis in India'
'Vanaf het eerste moment dat ik voor m'n werk in India was, voelde ik me er thuis. Dat heb ik verder nog nergens op de wereld zo gehad. Natuurlijk: het is naar onze maatstaven op veel plaatsen een enorme bende en je ziet overal viezigheid. Maar dat heeft me nooit zo gestoord: ik zie allereerst de mensen. En die zijn prachtig. Trots en zelfbewust, vriendelijk en vooral erg rustig en sereen. Ik vind dat ze, ondanks alle armoede, een grote waardigheid uitstralen. Dat trok me onmiddellijk aan. De hele cultuur spreekt me bijzonder aan.
Ik kwam via-via in contact met een enthousiaste Indiër die actief was voor een kindertehuis. Door hem kreeg de kans om in kindertehuis St. Andal Girls Home in Bangalore te komen kijken. En toen was het idee van helpen eigenlijk meteen geboren. Het begon gewoon met wat geld dat ik in Nederland verzamelde en bij mijn volgende bezoek, overhandigde. Maar ik wist al snel dat we het professioneler moesten aanpakken en sinds twee jaar bestaat Stichting Saraswathi.'

'We willen dat ieder meisje voor zichzelf kan zorgen'
'Met de oprichting van de stichting moesten we ook onze doelstellingen helder formuleren. Wij helpen niet daadwerkelijk zelf; we ondersteunen lokale organisaties financieel, en soms ook met goederen, en daarvoor werven we in Nederland sponsors en donateurs. Onze doelstelling bestaat heel algemeen geformuleerd uit het verminderen van het lijden van arme kinderen in India door het ondersteunen van onderwijs, gezondheidszorg en primaire levensbehoeften. In de praktijk doen we dat door financiële steun aan St Andals Girls Home en een aantal andere projecten. Alles wordt uitgevoerd door lokale mensen. In St Andals wonen 26 meisjes van vijf tot zestien jaar samen met een verzorger en twee leraressen. In de buurt is een basisschool en onderdak en voedsel krijgen de meisjes in het tehuis.
Wij streven ernaar ieder meisje 'af te leveren' met een opleiding op haar eigen niveau. Voor meisjes is de toekomst nog onzekerder dan voor jongens, ze hebben minder kansen en lopen een veel groter risico in armoede en prostitutie terecht te komen.'

'Ik hanteer dezelfde professionele maatstaven als in mijn werk'
'Maar natuurlijk is er meer dan eten en school: we zorgen ook voor uitstapjes en andere activiteiten. Soms ben ik daarbij en dat zijn voor mij de allermooiste momenten. Ik ga een twee maal per jaar naar India en dat is steeds weer een warm bad.
In de praktijk passen we ook onze doelstellingen aan als dat nodig is. We hebben bijvoorbeeld besloten 'onze meisjes' te ondersteunen totdat ze 21 zijn en klaar om voor zichzelf te zorgen. Dat dat nodig was realiseerden we ons toen dit jaar vier meisjes hun basisopleiding hadden afgerond (zeg maar: basisschool en een paar jaar middelbare school). Ze waren absoluut onvoldoende toegerust om alleen de harde Indiase maatschappij in te gaan. Daarom hebben we met deze vier meisjes dit voorjaar een gesprek gevoerd over hun ambities voor een vervolgopleiding. En nu houden we ze tot hun 21 onder onze hoede.'
Niet alles gaat meteen op rolletjes, dat lijkt me logisch. Al is de bureaucratie in Nederland groter dan in India, is me opgevallen. In het algemeen ben ik heel positief en optimistisch. De contacten met onze lokale partners zijn uitstekend en ik ben tot nog toe nog niet vaak teleurgesteld. Ik heb een zakelijke instelling en in mijn werk (ik werk in de ict) ben ik erg duidelijk en vasthoudend. En ik neem absoluut geen andere houding aan tegenover mijn Indiase partners.'

'Nederlanders vergeten zo'n project ook gauw weer'
'Mensen vragen me vaak: houden 'die mensen' zich wel aan afspraken? Nou, ik kan je verzekeren dat ze zich net zoveel of weinig aan afspraken houden als Nederlanders. Vergeet niet dat veel mensen in ontwikkelingslanden al vaak te maken hebben gehad met grote beloften van westerlingen, waar vervolgens niks van terecht kwam. Ook zij kijken eerst even de kat uit de boom.
Ik weet wat ze bedoelen: als ik van alle mensen die de afgelopen jaren hebben beloofd om onze stichting te steunen, ook echt een bijdrage had binnengekregen, was dat een groot bedrag geweest. Veel mensen in Nederland vinden het prachtig, maar vergeten zo'n project ook gauw weer. Dat is onze volgende uitdaging: de marketing en fondsenwerving in Nederland op een hoger niveau brengen zodat we onze meisjes voor langere tijd onderdak en onderwijs kunnen garanderen.
Het kost me nu ongeveer een dag per week. Plus natuurlijk de reisjes naar India (uiteraard op eigen kosten). Maar daar krijg ik verschrikkelijk veel voor terug. Vorige week bijvoorbeeld werd ik gebeld: een paar meiden stonden op de stoep van de instelling waar ze zich moesten aanmelden voor hun eindexamen en ze belden al giechelend nog even voor wat advies, want dat is een spannend moment. Heerlijk, dat directe contact. Dan weet ik weer waar ik het voor doe.'

Elsa Wagenvoort

Meer weten of zelf helpen?
Voor € 120 per jaar krijgt een meisje van St Andals Girls Home een jaar lang voedsel, onderdak en onderwiijs.
Stichting Saraswathi
www.12help.org

Klik hier voor de filmpjes.